เงื่อนไขของชีวิต...

เมื่อวานก็รัก...วันนี้รักเธอ...พรุ่งนี้ก็รักเธอ...เพราะใจที่มีเธอ

เวลา...ไม่เคยรอ

   

     "ถ้าย้อนเวลาได้คงดี..." หลายครั้งหลายคราวที่เราทำผิดพลาดหรือทำสิ่งใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามที่ใจหวัง คงมีหลายคนที่เคยมีประโยคนี้เกิดขึ้นภายในใจ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถทำได้ดั่งที่คิดไว้นั้นคือการย้อนเวลากลับไปแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วได้ สิ่งที่ทำได้คือ การเรียนรู้จากเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้น อยู่กับปัจจุบันทำสิ่งและคนที่อยู่เบื้องหน้าให้ดีในวันนี้ให้ดีที่สุด เพื่อเมื่อเวลาผ่านไปแล้วจะได้ไม่เกิดความคิดที่ว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้คงดี..." ขึ้่นมาอีกเพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำแบบนั้น

     เมื่อมองดูที่ชีวิตของเรา สิ่งที่เราทำอยู่ในวันนี้อีกไปนานก็จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว ถ้ามัวแต่มาผิดหวัง, เสียใจ, ฝังใจกับอดีตที่ผ่านมาโดยที่ไม่ย้อมก้าวข้ามและเรียนรู้กับสิ่งต่างๆเหล่านั้นก็เปรียบเหมือนกับชีวิตที่มีเพียงกายแต่ไร้ซึ่งจิตใจเพราะจิตใจนั้นยังคงติดอยู่ในอดีต เมื่อเป็นดั่งนี้แล้วชีวิตทุกวันนี้จะมีค่าได้อย่างไร ให้อดีตเป็นสิ่งที่พลักดันเราให้มีวันนี้ ตัวตนของเราที่มีวันนี้ได้ก็เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมาในอดีต และทำในสิ่งที่อดีตสร้างมานั้นคือตัวเราในปัจจุบันเป็นสิ่งที่จะทำให้ชีวิตของเรามีวันข้างหน้า อยากให้อนาคตข้างหน้าเป็นอย่างไรก็จะทำวันนี้ให้เป็นดังนั้น จงเรียนรู้ว่าอดีตทำให้เรามีวันนี้และวันนี้จะทำให้เรามีวันพรุ่งนี้  

อยู่...กับวันนี้

ความทรงจำที่ไม่เคยจาง...

        เมื่อมองย้อนกลับไปในชีวิตมีช่วงเวลามากมายที่หัวใจของเรามิอาจลืมเลือนได้ ยิ่งถ้าได้มีโอกาสกลับไปหรือผ่านสถานที่ที่หัวใจของเรายังคงจดจำยิ่งเป็นตัวช่วยให้ความทรงจำเหล่านั้นกลับคืนมาได้เป็นอย่างดี สิ่งที่จะตามมาอาจจะมีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะหรือแม้กระทั่งคราบน้ำตา นับว่าทุกสิ่งล้วนเป็นตัวตอกย้ำถึงความทรงจำนั้นได้เป็นอย่างดีว่าเป็นสิ่งที่มีค่ามากต่อจิตใจเพียงใด

ตราประจำโรงเรียน

      "อัสสัมชัญศรีราชา เกียรติศักดิ์ศรีดังสนั่นก้องฟ้า อัสสัมชัญศรีราชาเรายึดมั่นในคุณธรรม" เสียงเพลงมาร์ชประจำโรงเรียนที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของชาวแดง-ขาวศรีราชาทุกคน(ผมจำได้แม่นกว่ามาร์ชแสงธรรมอีกนะ) โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชาตั้งอยู่ในเขตพื้นที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ซึ่งเป็นเมืองขึ้นชื่อเรียงการท่องเที่ยวทางทะเลเป็นอย่างยิ่ง ทำให้มีผู้คนเดินทางสัญจรไปมาทั้งขาประจำและขาจรเป็นจำนวนมากทั้งที่ต้องการมาที่ศรีราชาหรือจะเดินทางต่อไปที่พัทยา เป็นที่รู้กันดีว่าที่ศรีราชานั้นนอกจากจะมีเกาะลอยเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแล้วยังมีโรงเรียนชื่อดังอยู่จำนวนมาก ซึ่งล้วนแล้วแต่ได้รับความวางใจจากผู้ปกครองทั่วประเทศส่งบุตรมาทำการศึกษาเป็นจำนวนมาก หนึ่งในนั้นก็คือ "โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา"

"ทิวสน" สัญลักษณ์ของโณงเรียน

     

     ในช่วงชีวิตวัยเรียนของผมนั้นได้มีโอกาสศึกษาอยู่หลากหลายโรงเรียนด้วยกันจะมีนานสุดก็ที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชานี้เหละที่เป็นสถานที่ผมทำการศึกษาระดับชั้นมัธยมเป็นเวลา 6 ปีเต็ม อาจารย์หรือที่เราชาวขาวแดงมักจะเรียนกันว่า "มาซเซอร์" สำหรับผู้ชาย ส่วนผู้หญิงนั้นเรียกว่า "มิส" ขณะนั้นผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 นับว่าเป็นชั้นโตสุดของโรงเรียน ทำให้มีประสบการณ์มากมายที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว หนึ่งความทรงจำที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นผมมาถึงทุกวันนี้ก็เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้น ณ โรงเรียนแห่งนี้

สนามสิรินธร

     ในวิชาคณิตศาสตร์ผู้สอนคือ "มาสเซอร์ศิริศักดิ์ ขำประเสริฐพร" ผู้ที่ต่อมาได้ให้บทเรียนครั้งสำคัญในชีวิตของผม ท่านเป็นคุณครูผู้ซึ่งสามารถทำให้เด็กนักเรียนทั้งห้องตั้งใจเรียนได้โดยไม่ต้องใช้การตวาดหรือไม้เรียวหรือแม้กระทั้งการหักคะแนน ท่านอาศัยเพียงประสบการณ์และความรู้รวมทั้งจิตวิญญาญความเป็นครู นักเรียนในห้องต้องตั้งใจเรียนและไม่มีใครที่กล้าคุยหรือโดดเรียนในวิชานี้เลยแม้กระทั่งถ้ามีการประชุมคณะกรรมการนักเรียนก็ต้องทำการเลื่อนการประชุมกันเลยทีเดียว และแล้ววันเวลาที่ผมมิลืมเลือนก็มาถึงในวิชาคณิตศาสตร์นี้แหละ ตอนนั้นผมยังจำได้ดีว่าเป็นเวลาท้ายคาบแล้วมาสเซอร์ก็ถามขึ้นมาว่า "ข้อที่ท่านให้แสดงวิธีทำให้ดูหน้ากระดานนี้เหมาะสำหรับออกข้อสอบไหม" ด้วยความไร้เดียงสา(หน้ามึน)ผมจึงยกมือขึ้นและตอบว่า "ไม่เหมาะครับ" มาสเซอร์จึงถามกลับมาว่า "เหตุผลคืออะไร" ผมก็ตอบกลับไปอย่างกวนๆว่า "ไม่ทราบครับ" มาสเซอร์จึงบอกให้ผมไปพบที่ห้องพักครูในช่วงเวลาพักกลางวันพร้อมทั้งหาเหตุผลที่ไม่ควรเอาข้อที่ท่านแสดงวิธีทำให้ดูมาด้วย ตอนนั้นผมคิดว่าหน้าผมคงซีดเป็นไก่ต้มเลยแหละ พักเที่ยงผมรีบทานข้าวและเขียนวิธีทำข้อนั้นอย่างละเอียดลงในกระดาษแล้วมุ่งตรงสู่ห้องพักครูเพื่อพบกับมาสเซอร์ตามนัด ยังจำได้ว่าระหว่างทางไปทานข้าวจะเดินผ่านวัดผมเข้าไปสวดถ้ามีสายประคำคงเรียกว่าได้สวดจนสายประคำขาดกันเลยทีเดียว แล้วผมก็มาคุกเข่าอยู่ที่ข้างโต๊ะมาสเ้ซอร์พร้อมกับหยิบกระดาษที่เตรียมไว้ขึ้นมาอธิบายให้มาสเซอร์ฟัง เมื่อผมพูดจบมาสเซอร์ท่านบอกกับผมว่าท่านรู้แล้วที่ผมอธิบายมาทั้งหมดแต่สิ่งที่ท่านอยากรู้คือ เหตุผลที่ผมพูดแบบนั้นไปในห้องเรียน ผู้รู้สึกผิดแล้วขอโทษท่านไป ท่านจึงพูดประโยคที่ผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ลืมไปตลอดชีวิตขึ้นมาว่า "เรารู้ตัวรึเปล่าว่าเราเป็นอะไรและควรทำอะไร เวลานี้เราเป็นนักเรียนควรตั้งใจเรียนอีกทั้งยังเป็นเด็กเณรยิ่งต้องควนเป็นนักเรียนที่ดีมากกว่าเด็กทั่วไป ควรเป็นตัวอย่างให้กับเพื่อนๆและรุ่นน้อง ถามตัวเองว่าเราควรทำอะไรในชีวิต"

ตึกเทโอฟาน ตึกเรียน ม.ปลาย

     ผมมักจะคิดอยู่เสมอว่าถ้าเมื่อใดที่ผมประสบความสำเร็จในชีวิตอยากมีโอกาสกลับไปขอบคุณท่านและเล่าถึงเหตุการณ์ในวันนั้นกับท่านอีกครั้งพร้อมกับกล่าวขอโทษที่ทำไปในวันนั้น แต่ผมคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วเพราะเวลานี้ท่านได้จากโลกนี้ไปแล้วเนื่องจากเส้นเลือดในสมองแตก ผมทำได้เพียงยืนอยู่หน้าหลุมศพท่านแล้วพูดความในใจออกไปและหวังว่าท่านจะได้ยินในเสียงของหัวใจของผม

พระคุณที่สาม

    สิ่งที่ผมได้จากความทรงจำในครั้งนี้คือ "ควรรู้ว่าเราเป็นอะไรและควรทำสิ่งใด" เหมือนกับที่ท่านนักบุญอัลฟอลโซได้เขียนไว้ว่า "จงเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ตามสถานะของท่าน" และอีกอย่างคือ "อย่ารอเวลาและโอกาส แต่จงสร้างมัน"    

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลา

        มีคำกล่าวว่า "เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน" คำนี้เหมาะสมยิ่งนักที่จะใช้กับชีวิตของข้าพเจ้า เมื่อครั้งอดีตกาลเมื่อข้าพเจ้ายังเยาว์วัย ความคิดเห็นและมุมมองในเรื่องต่างๆของข้าพเจ้านับว่าเป็นสิ่งที่สวยงามยิ่งนัก ข้าพเจ้ามองทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแง่บวก โลกนี้ช่างสวยสดงดงามยิ่งนักและไม่มีสิ่งใดจะทำอันตรายกับข้าพเจ้าได้ในเมื่อข้าพเจ้ามีบิดามารดาคอยปกป้องดูแล        

       โลกยังคงหมุน ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ยังคงสลับสับเปลี่ยนกันบนท้องนภา วันเวลายังคงเปลี่ยนฉันใด ความคิดและมุมมองของข้าพเจ้าก็เปลี่ยนไป สิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตช่วยกันหล่อหลอมข้าพเจ้าให้มองทุกสิ่งทุกอย่างมิใช่เพียงแต่ในแง่บวกแต่เป็นการมองด้วยความเป็นจริงทั้งในแง่บวกและแง่ลบ บิดามารดาที่คอยปกป้องดูแลอยู่ตลอดเวลาก็กลายเป็นบุคคลที่อยู่เบื้องหลังชีวิต เด็กเมื่อวันวานที่มองอะไรก็สวยงามไม่มีอีกต่อไปแล้วที่ยืนอยู่ตรงจุดนี้มีเพียงชาย(กลาง)ธรรมดาคนหนึ่งที่มองสิ่งต่างๆตามความเป็นจริงที่มโนธรรมในจิตใจเปล่งเสียงบอกออกมา