ซ้ำไป...ซ้ำมา

       มีคำกล่าวที่ว่า "ไม่มีอะไรใหม่...ภายใต้พระอาทิตย์ดวงเดิม" ความหมายของคำนี้ก็คือ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไรเหตุการณ์ต่างๆหรือสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ก็ไม่มีอะไรที่เป็นสิ่งใหม่และแตกต่างไปจากสิ่งหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาแล้วในอดีต ถ้าจะพูดง่ายๆก็คือ อะไรที่เกิดขึ้นตอนนี้ล้วนเคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีตแล้วทั้งสิ้น

 

       จากคำกล่าวนี้เองที่เป็นอีกตัวช่วยหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ว่า ประวัติศาสตร์นั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาไม่มีอะไรใหม่ เพียงแต่เป็นการรอเวลาให้ถึงยุคสมัยหมุนไปเรื่อยๆเท่านั้น เช่น มียุคสมัยที่รุ่งเรืองประชาชนกินดีอยู่ดีเป็นแบบนี้ไปจนถึงขีดสูงสุดความเจริญรุ่งเรืองสูงสุด ต่อมาก็เกิดยุคสมัยที่ตกต่ำลงเรื่อยๆจนตกต่ำที่สุดประชาชนไม่มีอะไรจะกิน แล้วยุคสมัยจะค่อยวนกลับไปที่ความเจริญรุ่งเรืองอีกครั้งหนึ่ง เป็นต้น ประวัติศาสตร์ก็เป็นดังนี้ที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาเหมือนที่ได้กล่าวไว้ข้างต้นและตรงกับคำกล่าวที่ว่า "  ไม่มีอะไรใหม่...ภายใต้พระอาทิตย์ดวงเดิม"

       ป.ล.ประวัติศาสตร์ หมายถึง เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีต ที่เกิดจากการศึกษาพฤติกรรม ความคิด เรื่องราว สังคมของมนุษย์ในอดีตและได้ทิ้งร่อยรอยเอาไว้จนถึงปัจจุบัน  

แตกต่าง...เหมือนกัน

     เราแต่ละคนเกิดมาล้วนมีความแตกต่างกันในหลายๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นในลักษณะภายนอก เช่น รูปร่าง, หน้าตา, สีผิว, น้ำเสียง เป็นต้น แตกต่างกันในทางลักษณะภายใน เช่น ความคิด, ถิ่นที่เกิด, นิสัย เป็นต้น โดยความแตกต่างนี้เองทำให้ตัวเราแต่ละคนมีความเป็นตัวของตัวเอง มีมากไปกว่าการที่มีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันนั้นหมายความว่าแต่ละคนก็มีลักษณะเฉพาะของตัวเองด้วย    

     ในความแตกต่างที่แต่ละคนมีเหมือนกันนี้เองทำให้การดำเนินชีวิตของเราแต่ละคนแตกต่างกันออกไป อาจเป็นเพราะเนื่องมาจากสิ่งที่กล่าวไว้ข้างต้นแล้วยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญนั้นก็คือ ประสบการณ์ในชีวิต สิ่งที่แต่ละคนพบ สิ่งที่แต่ละคนเจอมา ทุกสิ่งล้วนแล้วเป็นประสบการณ์และสิ่งนี้เองที่จะหล่อหลอมตัวเขาขึ้นมาให้เป็นในสิ่งที่เป็นอยู่ในวันนี้

    

     ในช่วงที่ผ่านมานี้เองได้มีรายการโทรทัศน์ประเภทละครชุด เื่รื่อง  ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น (Hormones) ซึ่งถือว่าเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีคนพูดถึงและเป็นกระแสของสังคมที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก โดยมีเป็นเรื่องราวของกลุ่มนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่สะท้อนให้ทุกคนได้สัมผัสชีวิตวัยรุ่นอย่างตรงไปตรงมามากที่สุด และพาทุกคนไปสัมผัสมุมมองของวัยรุ่นในมุมที่อาจไม่เคยมีใครรู้ ทั้งเรื่องเพื่อน, ครอบครัว, ความรัก, ชีวิตในโรงเรียนที่แสนตื่นเต้นและพลุ่งพล่าน ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านี้สุดท้ายแล้วจะเป็นพื้นฐานและประสบการณ์ในชีวิตของพวกเขา ที่จะทำให้พวกเขาแต่ละคนเติบโตขึ้นจะถูกหรือจะผิด จะดีหรือจะร้ายก็แล้วแต่คนนั้นจะเป็นผู้ตัดสินใจเลือกที่จะก้าวเดิน แล้วคุณละเคยถามตัวเองบ้างไหมว่า "ประสบการณ์ในชีวิตของคุณทำให้คุณเป็นคนแบบไหน?" 

ฮอร์โมนส์...วัยว้าวุ่น

ความจริงในอดีตและในปัจจุบัน

     ในโลกที่ยังคงหมุนไปและวันเวลาที่ยังคงหมุนเวียนไปเช่นกัน มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายในอดีตและเหตุการณ์ต่างๆก็กำลังดำเนินไปในปัจจุบัน มากกว่านั้นในอนาคตก็ต้องมีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นด้วยไม่ต่างอะไรจากในอดีตและปัจจุบัน  หลายต่อหลายครั้งคนในปัจจุบันมักจะอยากทรบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตว่าเป็นเช่นไรเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้นๆ ทำให้เกิดมีการศึกษาค้นคว้าในหลากหลายวิธีเพื่อจะได้มาซึ่งคำตอบที่คิดว่าถูกต้องมากที่สุด อาจจะถูกบางส่วนแต่ก็อาจจะไม่ใช่เลยทั้งหมดก็เป็นได้ ดังนั้น เราไม่อาจทราบได้เลยว่าข้อมูลที่คิดว่าถูกต้องในเวลานี้อาจจะไม่ถูกต้องก็เป็นไปได้           

     

     ไม่เพียงเท่านั้นจากการมองดูเหตุการณ์ในอดีตหรือประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาจะเห็นได้ว่า หลายต่อหลายเหตุการณ์และความรู้ ความเข้าใจที่มีในเวลานั้นคิดว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องแต่พอเวลาผ่านไปสิ่งต่างๆเหล่านั้นกลับกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือพูดง่ายๆก็คือ ไม่ถูกต้องหรือผิด เช่น      

     

     1.ในสมัยก่อนกาลิเลโอมีความเชื่อที่ว่าโลกแบน เมื่อเดินทางไปเรื่อยๆจะพบกับจุดสิ้นสุดของโลก โดยความเชื่อเรื่องโลกแบนนี้เป็นความเชื่อที่พระศาสนจักรคาทอลิกประกาศให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น ซึ่งในเวลาต่อมากาลิเลโอได้พิสูจน์ให้คนทั้งโลกได้รับรู้ว่า ความเชื่อที่พระศาสนจักรคาทอลิกประกาศเรื่องโลกแบนนั้นไม่เป็นความจริง ที่จริงแล้วโลกมีลักษณะเป็นทรงกลมและนี้คือความจริงที่ถูกต้อง      

     

ความเชื่อในอดีตที่ว่า "โลกแบน"

     2.หลายต่อหลายความคิดเรื่อง ปฐมธาตุ นั้นคืออะไรคือธาตุแรกหรือต้นกำเนิดของโลก บ้างก็เสนอว่า น้ำ บางก็บอกว่าไฟ บางก็ถือตามความเชืื่อว่าพระเจ้าทรงสร้าง แต่สุดท้ายแล้วในเวลานี้ก็ไม่มีใครทราบว่าปฐมธาตุแรกของโลกคืออะไร มีแต่เพียงความคิดว่าถูกต้องในช่วงเวลานั้นๆพอไม่นานความคอิดก็เปลี่ยนไป     

แทเรสเชื่อว่าน้ำคือ ปฐมธาติแรกของโลก

     3.เหตุการณ์ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ในประเทศไทยของเรา ที่ทางรัฐบาลที่ควบคุมโดยทหารได้ส่งข่าวท่างวิทยุยานเกาะให้ประชาชนส่วนใหญ่เข้าใจว่า กลุ่มนักศึกษาที่รวมตัวกันต่อต้านรัฐบาลนั้นเป็นกลุ่มของพวกคอมมิวนิสและได้กระทำการที่ไม่ถูกต้อง ทำให้มีประชาชนหลายกลุ่มออกมาต่อต้านการรวมตัวกันของนักษารวมทั้งฆ่าและทำร้ายนักษาหลายต่อหลายคนอย่างโหดเหี้ยม ซึ่งต่อมาก็เป็นที่ทราบกันว่าข่าวที่วิทยุยานเกาะปล่อยออกมานั้นไม่เป็นความจริและสิ่งที่นักศึกษากระทำนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องทำเพื่อประเทศชาติ 

เหตุการณ์ในช่วง 16 ตุลามหาวิปโยค

     นี้เป็นเพียงบางส่วนเท่านั้นแล้วต่อไปเราจะสามารถเชื่อถือสิ่งที่เราคิดว่าเป็นความจริงหรือถูกต่้องในเวลานี้ได้อย่างไรเพราะในเวลานี้สิ่งนั้นอาจจะเป็นความจริงหรือถูกต้อง แต่เมื่อเวลาผ่านไปสิ่งนั้นก็อาจจะไม่เป็นความจริงหรือถูกต้องก็ได้

     

     สิ่งที่อยากจะแบ่งปันก็คือ เราหายใจในขณะนี้ เรารู้สึกตัวในขณะนี้ เรามีชีวิตอยู่ในขณะนี้ เราก็ควรอยู่กับความจริงที่เกิดขึ้นในวันนี้ แม้ว่าเวลาผ่านไปแล้วความจริงในวันนี้อาจจะไม่ใช่ความจริงในเมื่อวานหรือในอดีต แต่สิ่งที่สำคุญที่สุดคือ "ความจริงวันนี้"   

อยูกับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝันหรือระลึกถึง

  

...แต่งเพลง...เพลงแต่ง...

บทเพลงทุกบทเพลงล้วนแต่งออกมาจากใจของผู้แต่ง...ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลใดก็ตาม...

ทุกบทเพลงย่อมงดงามเสมอ...และไม่สูญเสียจิตวิญญาณไปตามกาลเวลา

กระดาษก่อนแผ่นที่สอง

กระดาษหลังแผ่นที่หนึ่ง

กระดาษแผ่นที่สาม

ติดตามผลงานเพลงได้ที่นี้ครับ

https://www.facebook.com/photo.php?v=219963908157013&set=vb.114959948657410&type=2&theater

เงื่อนไขของชีวิต...

เมื่อวานก็รัก...วันนี้รักเธอ...พรุ่งนี้ก็รักเธอ...เพราะใจที่มีเธอ

เวลา...ไม่เคยรอ

   

     "ถ้าย้อนเวลาได้คงดี..." หลายครั้งหลายคราวที่เราทำผิดพลาดหรือทำสิ่งใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามที่ใจหวัง คงมีหลายคนที่เคยมีประโยคนี้เกิดขึ้นภายในใจ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถทำได้ดั่งที่คิดไว้นั้นคือการย้อนเวลากลับไปแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วได้ สิ่งที่ทำได้คือ การเรียนรู้จากเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้น อยู่กับปัจจุบันทำสิ่งและคนที่อยู่เบื้องหน้าให้ดีในวันนี้ให้ดีที่สุด เพื่อเมื่อเวลาผ่านไปแล้วจะได้ไม่เกิดความคิดที่ว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้คงดี..." ขึ้่นมาอีกเพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำแบบนั้น

     เมื่อมองดูที่ชีวิตของเรา สิ่งที่เราทำอยู่ในวันนี้อีกไปนานก็จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว ถ้ามัวแต่มาผิดหวัง, เสียใจ, ฝังใจกับอดีตที่ผ่านมาโดยที่ไม่ย้อมก้าวข้ามและเรียนรู้กับสิ่งต่างๆเหล่านั้นก็เปรียบเหมือนกับชีวิตที่มีเพียงกายแต่ไร้ซึ่งจิตใจเพราะจิตใจนั้นยังคงติดอยู่ในอดีต เมื่อเป็นดั่งนี้แล้วชีวิตทุกวันนี้จะมีค่าได้อย่างไร ให้อดีตเป็นสิ่งที่พลักดันเราให้มีวันนี้ ตัวตนของเราที่มีวันนี้ได้ก็เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมาในอดีต และทำในสิ่งที่อดีตสร้างมานั้นคือตัวเราในปัจจุบันเป็นสิ่งที่จะทำให้ชีวิตของเรามีวันข้างหน้า อยากให้อนาคตข้างหน้าเป็นอย่างไรก็จะทำวันนี้ให้เป็นดังนั้น จงเรียนรู้ว่าอดีตทำให้เรามีวันนี้และวันนี้จะทำให้เรามีวันพรุ่งนี้  

อยู่...กับวันนี้

ความทรงจำที่ไม่เคยจาง...

        เมื่อมองย้อนกลับไปในชีวิตมีช่วงเวลามากมายที่หัวใจของเรามิอาจลืมเลือนได้ ยิ่งถ้าได้มีโอกาสกลับไปหรือผ่านสถานที่ที่หัวใจของเรายังคงจดจำยิ่งเป็นตัวช่วยให้ความทรงจำเหล่านั้นกลับคืนมาได้เป็นอย่างดี สิ่งที่จะตามมาอาจจะมีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะหรือแม้กระทั่งคราบน้ำตา นับว่าทุกสิ่งล้วนเป็นตัวตอกย้ำถึงความทรงจำนั้นได้เป็นอย่างดีว่าเป็นสิ่งที่มีค่ามากต่อจิตใจเพียงใด

ตราประจำโรงเรียน

      "อัสสัมชัญศรีราชา เกียรติศักดิ์ศรีดังสนั่นก้องฟ้า อัสสัมชัญศรีราชาเรายึดมั่นในคุณธรรม" เสียงเพลงมาร์ชประจำโรงเรียนที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของชาวแดง-ขาวศรีราชาทุกคน(ผมจำได้แม่นกว่ามาร์ชแสงธรรมอีกนะ) โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชาตั้งอยู่ในเขตพื้นที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ซึ่งเป็นเมืองขึ้นชื่อเรียงการท่องเที่ยวทางทะเลเป็นอย่างยิ่ง ทำให้มีผู้คนเดินทางสัญจรไปมาทั้งขาประจำและขาจรเป็นจำนวนมากทั้งที่ต้องการมาที่ศรีราชาหรือจะเดินทางต่อไปที่พัทยา เป็นที่รู้กันดีว่าที่ศรีราชานั้นนอกจากจะมีเกาะลอยเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแล้วยังมีโรงเรียนชื่อดังอยู่จำนวนมาก ซึ่งล้วนแล้วแต่ได้รับความวางใจจากผู้ปกครองทั่วประเทศส่งบุตรมาทำการศึกษาเป็นจำนวนมาก หนึ่งในนั้นก็คือ "โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา"

"ทิวสน" สัญลักษณ์ของโณงเรียน

     

     ในช่วงชีวิตวัยเรียนของผมนั้นได้มีโอกาสศึกษาอยู่หลากหลายโรงเรียนด้วยกันจะมีนานสุดก็ที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชานี้เหละที่เป็นสถานที่ผมทำการศึกษาระดับชั้นมัธยมเป็นเวลา 6 ปีเต็ม อาจารย์หรือที่เราชาวขาวแดงมักจะเรียนกันว่า "มาซเซอร์" สำหรับผู้ชาย ส่วนผู้หญิงนั้นเรียกว่า "มิส" ขณะนั้นผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 นับว่าเป็นชั้นโตสุดของโรงเรียน ทำให้มีประสบการณ์มากมายที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว หนึ่งความทรงจำที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นผมมาถึงทุกวันนี้ก็เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้น ณ โรงเรียนแห่งนี้

สนามสิรินธร

     ในวิชาคณิตศาสตร์ผู้สอนคือ "มาสเซอร์ศิริศักดิ์ ขำประเสริฐพร" ผู้ที่ต่อมาได้ให้บทเรียนครั้งสำคัญในชีวิตของผม ท่านเป็นคุณครูผู้ซึ่งสามารถทำให้เด็กนักเรียนทั้งห้องตั้งใจเรียนได้โดยไม่ต้องใช้การตวาดหรือไม้เรียวหรือแม้กระทั้งการหักคะแนน ท่านอาศัยเพียงประสบการณ์และความรู้รวมทั้งจิตวิญญาญความเป็นครู นักเรียนในห้องต้องตั้งใจเรียนและไม่มีใครที่กล้าคุยหรือโดดเรียนในวิชานี้เลยแม้กระทั่งถ้ามีการประชุมคณะกรรมการนักเรียนก็ต้องทำการเลื่อนการประชุมกันเลยทีเดียว และแล้ววันเวลาที่ผมมิลืมเลือนก็มาถึงในวิชาคณิตศาสตร์นี้แหละ ตอนนั้นผมยังจำได้ดีว่าเป็นเวลาท้ายคาบแล้วมาสเซอร์ก็ถามขึ้นมาว่า "ข้อที่ท่านให้แสดงวิธีทำให้ดูหน้ากระดานนี้เหมาะสำหรับออกข้อสอบไหม" ด้วยความไร้เดียงสา(หน้ามึน)ผมจึงยกมือขึ้นและตอบว่า "ไม่เหมาะครับ" มาสเซอร์จึงถามกลับมาว่า "เหตุผลคืออะไร" ผมก็ตอบกลับไปอย่างกวนๆว่า "ไม่ทราบครับ" มาสเซอร์จึงบอกให้ผมไปพบที่ห้องพักครูในช่วงเวลาพักกลางวันพร้อมทั้งหาเหตุผลที่ไม่ควรเอาข้อที่ท่านแสดงวิธีทำให้ดูมาด้วย ตอนนั้นผมคิดว่าหน้าผมคงซีดเป็นไก่ต้มเลยแหละ พักเที่ยงผมรีบทานข้าวและเขียนวิธีทำข้อนั้นอย่างละเอียดลงในกระดาษแล้วมุ่งตรงสู่ห้องพักครูเพื่อพบกับมาสเซอร์ตามนัด ยังจำได้ว่าระหว่างทางไปทานข้าวจะเดินผ่านวัดผมเข้าไปสวดถ้ามีสายประคำคงเรียกว่าได้สวดจนสายประคำขาดกันเลยทีเดียว แล้วผมก็มาคุกเข่าอยู่ที่ข้างโต๊ะมาสเ้ซอร์พร้อมกับหยิบกระดาษที่เตรียมไว้ขึ้นมาอธิบายให้มาสเซอร์ฟัง เมื่อผมพูดจบมาสเซอร์ท่านบอกกับผมว่าท่านรู้แล้วที่ผมอธิบายมาทั้งหมดแต่สิ่งที่ท่านอยากรู้คือ เหตุผลที่ผมพูดแบบนั้นไปในห้องเรียน ผู้รู้สึกผิดแล้วขอโทษท่านไป ท่านจึงพูดประโยคที่ผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ลืมไปตลอดชีวิตขึ้นมาว่า "เรารู้ตัวรึเปล่าว่าเราเป็นอะไรและควรทำอะไร เวลานี้เราเป็นนักเรียนควรตั้งใจเรียนอีกทั้งยังเป็นเด็กเณรยิ่งต้องควนเป็นนักเรียนที่ดีมากกว่าเด็กทั่วไป ควรเป็นตัวอย่างให้กับเพื่อนๆและรุ่นน้อง ถามตัวเองว่าเราควรทำอะไรในชีวิต"

ตึกเทโอฟาน ตึกเรียน ม.ปลาย

     ผมมักจะคิดอยู่เสมอว่าถ้าเมื่อใดที่ผมประสบความสำเร็จในชีวิตอยากมีโอกาสกลับไปขอบคุณท่านและเล่าถึงเหตุการณ์ในวันนั้นกับท่านอีกครั้งพร้อมกับกล่าวขอโทษที่ทำไปในวันนั้น แต่ผมคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วเพราะเวลานี้ท่านได้จากโลกนี้ไปแล้วเนื่องจากเส้นเลือดในสมองแตก ผมทำได้เพียงยืนอยู่หน้าหลุมศพท่านแล้วพูดความในใจออกไปและหวังว่าท่านจะได้ยินในเสียงของหัวใจของผม

พระคุณที่สาม

    สิ่งที่ผมได้จากความทรงจำในครั้งนี้คือ "ควรรู้ว่าเราเป็นอะไรและควรทำสิ่งใด" เหมือนกับที่ท่านนักบุญอัลฟอลโซได้เขียนไว้ว่า "จงเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ตามสถานะของท่าน" และอีกอย่างคือ "อย่ารอเวลาและโอกาส แต่จงสร้างมัน"    

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลา

        มีคำกล่าวว่า "เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน" คำนี้เหมาะสมยิ่งนักที่จะใช้กับชีวิตของข้าพเจ้า เมื่อครั้งอดีตกาลเมื่อข้าพเจ้ายังเยาว์วัย ความคิดเห็นและมุมมองในเรื่องต่างๆของข้าพเจ้านับว่าเป็นสิ่งที่สวยงามยิ่งนัก ข้าพเจ้ามองทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแง่บวก โลกนี้ช่างสวยสดงดงามยิ่งนักและไม่มีสิ่งใดจะทำอันตรายกับข้าพเจ้าได้ในเมื่อข้าพเจ้ามีบิดามารดาคอยปกป้องดูแล        

       โลกยังคงหมุน ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ยังคงสลับสับเปลี่ยนกันบนท้องนภา วันเวลายังคงเปลี่ยนฉันใด ความคิดและมุมมองของข้าพเจ้าก็เปลี่ยนไป สิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตช่วยกันหล่อหลอมข้าพเจ้าให้มองทุกสิ่งทุกอย่างมิใช่เพียงแต่ในแง่บวกแต่เป็นการมองด้วยความเป็นจริงทั้งในแง่บวกและแง่ลบ บิดามารดาที่คอยปกป้องดูแลอยู่ตลอดเวลาก็กลายเป็นบุคคลที่อยู่เบื้องหลังชีวิต เด็กเมื่อวันวานที่มองอะไรก็สวยงามไม่มีอีกต่อไปแล้วที่ยืนอยู่ตรงจุดนี้มีเพียงชาย(กลาง)ธรรมดาคนหนึ่งที่มองสิ่งต่างๆตามความเป็นจริงที่มโนธรรมในจิตใจเปล่งเสียงบอกออกมา